De afgelopen tijden ben ik zo druk bezig geweest met mijn boek, dat deze blog er een beetje bij ingeschoten is. Maar nu dan toch weer een nieuw artikel.
Er is erg veel gebeurd de laatste tijden. Buiten alle drukte van het publiceren en promoten van mijn boek om, moest er ook gewoon worden gewerkt en zijn we op vakantie geweest. Dat laatste was helaas geen succes, met voedselvergiftiging hebben zowel Peter als ik allebei twee keer in een Turkse kliniek gelegen, incl. infusen, medicijnen etc. Wij waren blij weer thuis te zijn.
Daarnaast ben ik in gedachten ook nog steeds erg met mijn moeder bezig, daar valt niet aan te ontkomen. Vrij recent hebben we een herdenkingsavond gehad in het verzorgingshuis waar zij de laatste drie maanden verbleef, het is mooi dat zij dit hebben willen organiseren.
Ik krijg veel reacties van mensen die mijn boek hebben gelezen. Blijkbaar heb ik toch iets neergezet waar je je zakdoek bij paraat moet houden, want bijna iedereen schrijft dat het zo emotioneel en indrukwekkend is. Negatieve reacties heb ik, naar alle eerlijkheid, nog niet gekregen.
Iedereen die zo lief heeft gereageerd, wil ik hiervoor bedanken.
Als je ook belangstelling hebt, kan je naar www.mijnbestseller.nl/dagmam. Alle informatie kan je daar verder vinden.
Zomaar wat reacties die ik heb gekregen op mijn boek;
...Hee Angela, ik heb zojuist je boek uit! Meid wat heb je dat ont...zettend goed gedaan. Ik heb hem gelezen met bewondering en emotie!! En ook ik weet niet hoe het voelt, ik weet wel hoe het voelt om die zus te zijn, zoals jou zus.. Wat is het toch allemaal klote hè ! Ik hoop dat veel mensen wat kracht kunnen halen uit datgene wat jij en hoe jij he...t hebt opgeschreven.
Woow dit is niet zomaar een boek dat je even in de trein leest. Ik ga hem verder thuis lezen als ik in bed lig, want ik kan mijn tranen niet onder controle houden. Ik heb me nooit gerealiseerd hoe diep die pijn van een ouder kan gaan als je een kind verliest. Mooi geschreven allemaal.
Indrukwekkend!
Ik ben hierdoor gaan nadenken, mocht het ooit nog eens in mijn omgeving gebeuren zal ik zeker anders gaan reageren. Je hebt me een hoop geleerd.
Een kennis schreef: 'Boek binnen, begonnen met lezen, steeds stoppen, emoties schieten alle kanten op'.
Iemand die in de week van Jordy veel aanwezig was, liet weten: 'Lieve Angela Net het boek binnen gekregen. Ik heb een paar bladzijden gelezen maar moest stoppen. Wat heb ik een respect voor jou dat je de Kracht hebt gehad om dit op papier te zetten meis'.
Lieve kaartjes met felicitaties voor het uitkomen van het boek.
Een prachtige bos bloemen, ook met felicitaties voor het boek.
Hartverscheurend. Angela schrijft zo intens dat je als lezer iets beleeft dat je niet wilt beleven. Ik zou voor Angela en voor Jordy willen dat men dit boek koopt en leest! Ondanks de emotie die het oproept die soms teveel wordt, ondanks dat je niet geconfronteerd wilt worden met de grootste angst van elke ouder.
Hey Angela nog even een laat berichtje. Wou je even laten weten dat ik het boek binnen heb ging super snel. Heb net al twee uur lang zitten lezen ( en ik lees nooit !) Echt heel knap gedaan van je compliment!
De cover is ook klaar!
Ik ben weer een hele stap verder. De cover is klaar! In mijn vorige blog heb ik verteld over de problemen met het ontwerp, dat deze nu nog niet door de software van de uitgever bewerkt kon worden. Tot mijn teleurstelling zou het eind september worden voor het zover was. Maar, overleg was gelukkig mogelijk en er is voor mij een uitzondering gemaakt. De uitgever begreep ook wel dat ik niet meer wilde wachten en heeft ervoor gezorgd dat het handmatig is opgemaakt, op de manier zoals ik het wilde hebben. Helemaal goed dus, en fijn dat er zo'n samenwerking is ontstaan.
De volgende fase is het wachten op het proefexemplaar dat wordt afgedrukt, waarna ik na goedkeuring alles open kan gooien. Dan kan het door iedereen worden aangeschaft en gelezen. Het is erg spannend allemaal.
Nu is het zaak dat ik er bekendheid aan geef. Dus heb ik een fanpagina aangemaakt op facebook en een hyvespagina. Ze zijn te vinden op http://www.facebook.com/pages/Dag-mam/369270259810596 en http://dagmam.hyves.nl/. Van deze pagina's kan je lid worden, waarmee je automatisch op de hoogte blijft van de laatste nieuwtjes.
Nog meer acties gaan er komen, in een volgende blog vertel ik daar meer over. Dit is gewoon vast een start.
Inmiddels begin ik toch wel een beetje de kriebels te krijgen...
De volgende fase is het wachten op het proefexemplaar dat wordt afgedrukt, waarna ik na goedkeuring alles open kan gooien. Dan kan het door iedereen worden aangeschaft en gelezen. Het is erg spannend allemaal.
Nu is het zaak dat ik er bekendheid aan geef. Dus heb ik een fanpagina aangemaakt op facebook en een hyvespagina. Ze zijn te vinden op http://www.facebook.com/pages/Dag-mam/369270259810596 en http://dagmam.hyves.nl/. Van deze pagina's kan je lid worden, waarmee je automatisch op de hoogte blijft van de laatste nieuwtjes.
Nog meer acties gaan er komen, in een volgende blog vertel ik daar meer over. Dit is gewoon vast een start.
Inmiddels begin ik toch wel een beetje de kriebels te krijgen...
Het script is klaar!
Regelmatig wordt mij gevraagd of mijn boek al klaar is, waar ik nu al zolang aan werk. Ik kan jullie nu het positieve antwoord geven, want ja, het script is klaar!
Alles bij elkaar heeft het allemaal veel langer geduurt dan ik eerst had bedacht. Daar zijn veel redenen voor aan te voeren, niet in de laatste plaats het jaar waarin de ziekte en het uiteindelijk overlijden van mijn moeder een grote rol speelde. Daardoor was mijn 'zin' om te schrijven behoorlijk naar de achtergrond gegaan. Daarnaast waren er nog andere en soms belangrijke dingen waar ik me mee bezig moest en wilde houden. Bovendien stelde ik de uitgave ook steeds uit omdat ik heel graag de uitslag van het justitiële onderzoek omtrent het ongeval van Jordy erin wilde verwerken. Dat laatste heb ik nu opgegeven, er is nog steeds geen antwoord en het vermoeden is dat dit nog wel even op zich zal laten wachten.
Inmiddels heb ik verschillende scripts op mijn computer staan, telkens weer kwamen er aanvullingen of wijzigingen. De allereerste versie lijkt nu niet meer op het uiteindelijke resultaat. Van een dun boekje dat ik in het begin voor ogen had, is het nu een boek van ruim 200 pagina's geworden.
Het bewerken van het uiteindelijke resultaat was nog niet eenvoudig. Tenslotte is het geen roman die ik heb geschreven, maar is het een voor mij heel belangrijk document geworden. Het heeft veel hoofdbrekens gekost, ik moest me buigen over zaken die best wel lastig waren.
Het belangrijkste vond ik de scheiding tussen privacy en openheid. Er blijven altijd zaken die ik voor mezelf wil houden, maar tegelijkertijd wil je ook een zo volledig mogelijk verhaal neerzetten. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat ik deze scheidslijn prima heb weten te hanteren. In principe is het complete verhaal zoals het staat beschreven bekend bij degenen die het ooit al eerder hebben willen weten. Alles wat ik voor mezelf heb willen houden blijft gehandhaaft, maar dat zal aan de inhoud van het boek zeker geen tekort doen. De lezer zal dit niet missen of opmerken.
Doordat er zoveel te vertellen viel, was er ook de keuze of ik het boek in delen zou opsplitsen of dat ik er één geheel van zou maken. Aangezien er over verschillende periodes wordt gesproken was het een logische keus om voor de eerste optie te kiezen, maar dan wel gebundeld in één geheel.
Ik noem mijn boek ook wel mijn persoonlijke monumentje voor Jordy. Daaruit volgde als vanzelfsprekend dat zijn mooie leven ook beschreven moest worden, gevuld met prachtige herinneringen. Zijn complete leven is tijdens het schrijven telkens weer door mijn hoofd gegaan. Herinneringen die mij soms beletten om door te schrijven door de confrontaties die ik daarmee met mezelf aanging. Het heeft geleid tot regelmatige pauzes in het schrijven, omdat het even niet meer ging. Mijn drang om het toch af te maken hebben uiteindelijk geresulteerd in een prachtig verhaal waarin de humor die voor Jordy een grote rol speelde de belangrijkste leidraad is. Gevolgd door een aantal pagina's met foto's, is het naar mijn mening het mooiste deel van het boek geworden.
Als het script klaar is, begint het schrappen. Ook dit gaf problemen, want op het laatst weet je niet meer wat je al wel of niet hebt vertelt. Het is nu eenmaal anders dan een gewoon leesboek, die een bepaalde lijn volgt waar logica je een volgorde laat bepalen. Lezen, herlezen, schrappen, schrijven en herschrijven, er is enorm veel tijd in gaan zitten. Gelukkig voor mij heb ik Peter, Jeroen en Syl als manuscriptlezers kunnen strikken, zodat de fouten waar ikzelf overheen ging lezen er toch nog uitgehaald konden worden.
De titel die het boek gaat meekrijgen is ook een belangrijk gegeven. Vele heb ik er verzonnen, soms zelfs een titel kenbaar gemaakt, maar vaak veranderde ik weer van mening. Na lange tijd heb ik me bedacht dat ik er te moeilijk over deed. Eigenlijk was het zo simpel, want de laatste woorden van Jordy aan mij behelsen de complete lading van het gehele boek. Dus is het dat geworden. Een isbn nummer staat er al op, dus niemand kan mij die titel nog afpakken. Jullie laat ik nog even in afwachting.
Tot slot moest ik me buigen over de cover. Welke omslag gaat het boek krijgen? Een boek wordt vaak gekocht op basis van de omslag en de samenvatting die op de achterkant staat. Als ik ook 'onbekenden' met ons verhaal wil bereiken, zal het dus aantrekkelijk moeten zijn. Bovendien wilde ik ook dit zelf maken en samenstellen. Net zoals met de titel het geval was, zijn er velen voorbeelden door mij gemaakt. Het uiteindelijke resultaat mag er zijn.
En nu is dan het moment gekomen om definitief voor een uitgever te beslissen. Er staan er drie op mijn lijstje, waarbij er eentje mijn duidelijke voorkeur heeft en waar ik al regelmatig contact mee heb gehad. Dat heeft het een en ander aan research gekost, maar voor mij zitten hier de meeste voordelen aan. Met echter één nadeel. De cover kan (nu) nog niet worden afgedrukt zoals ik het zou willen. De software die daarvoor nodig is, is pas in september klaar. Begin of eind van die maand, dat weet ik niet. Terwijl ik nu het boek wil uitgeven en eigenlijk niet meer wil wachten.
Dit weekend ga ik beslissen of ik nog even geduld heb of dat ik naar een andere uitgever overstap en het eerste proefexemplaar volgende week laat afdrukken. Dat zal een spannend moment worden.
Iedereen van wie ik een emailadres heb, zal over een aantal weken een bericht krijgen met alle gegevens over hoe, waar en per wanneer het boek verkrijgbaar is. Als je dit ook graag wilt en je twijfelt of ik je adres wel heb of als je er gewoon belangstelling voor hebt, kan je dit op facebook (http://www.facebook.com/#!/angela.mollers) via een privébericht aan me laten weten. Dan zal ik je aan deze maillijst toevoegen. Tevens wordt er volgende week een speciale facebook pagina gelanceerd. Uiteraard vind ik het helemaal niet erg als je dit allemaal ook aan je eigen vrienden en kennissenkring doorgeeft.
Ik hou jullie op de hoogte van de vervolgstappen.
PS Het zou natuurlijk kunnen dat je liever geen mail hierover ontvangt, maar dat wel je adres bij mij bekend is. Het staat een ieder vrij om dit aan te geven, dan zal ik je naam van de lijst verwijderen.
Alles bij elkaar heeft het allemaal veel langer geduurt dan ik eerst had bedacht. Daar zijn veel redenen voor aan te voeren, niet in de laatste plaats het jaar waarin de ziekte en het uiteindelijk overlijden van mijn moeder een grote rol speelde. Daardoor was mijn 'zin' om te schrijven behoorlijk naar de achtergrond gegaan. Daarnaast waren er nog andere en soms belangrijke dingen waar ik me mee bezig moest en wilde houden. Bovendien stelde ik de uitgave ook steeds uit omdat ik heel graag de uitslag van het justitiële onderzoek omtrent het ongeval van Jordy erin wilde verwerken. Dat laatste heb ik nu opgegeven, er is nog steeds geen antwoord en het vermoeden is dat dit nog wel even op zich zal laten wachten.
Inmiddels heb ik verschillende scripts op mijn computer staan, telkens weer kwamen er aanvullingen of wijzigingen. De allereerste versie lijkt nu niet meer op het uiteindelijke resultaat. Van een dun boekje dat ik in het begin voor ogen had, is het nu een boek van ruim 200 pagina's geworden.
Het bewerken van het uiteindelijke resultaat was nog niet eenvoudig. Tenslotte is het geen roman die ik heb geschreven, maar is het een voor mij heel belangrijk document geworden. Het heeft veel hoofdbrekens gekost, ik moest me buigen over zaken die best wel lastig waren.
Het belangrijkste vond ik de scheiding tussen privacy en openheid. Er blijven altijd zaken die ik voor mezelf wil houden, maar tegelijkertijd wil je ook een zo volledig mogelijk verhaal neerzetten. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat ik deze scheidslijn prima heb weten te hanteren. In principe is het complete verhaal zoals het staat beschreven bekend bij degenen die het ooit al eerder hebben willen weten. Alles wat ik voor mezelf heb willen houden blijft gehandhaaft, maar dat zal aan de inhoud van het boek zeker geen tekort doen. De lezer zal dit niet missen of opmerken.
Doordat er zoveel te vertellen viel, was er ook de keuze of ik het boek in delen zou opsplitsen of dat ik er één geheel van zou maken. Aangezien er over verschillende periodes wordt gesproken was het een logische keus om voor de eerste optie te kiezen, maar dan wel gebundeld in één geheel.
Ik noem mijn boek ook wel mijn persoonlijke monumentje voor Jordy. Daaruit volgde als vanzelfsprekend dat zijn mooie leven ook beschreven moest worden, gevuld met prachtige herinneringen. Zijn complete leven is tijdens het schrijven telkens weer door mijn hoofd gegaan. Herinneringen die mij soms beletten om door te schrijven door de confrontaties die ik daarmee met mezelf aanging. Het heeft geleid tot regelmatige pauzes in het schrijven, omdat het even niet meer ging. Mijn drang om het toch af te maken hebben uiteindelijk geresulteerd in een prachtig verhaal waarin de humor die voor Jordy een grote rol speelde de belangrijkste leidraad is. Gevolgd door een aantal pagina's met foto's, is het naar mijn mening het mooiste deel van het boek geworden.
Als het script klaar is, begint het schrappen. Ook dit gaf problemen, want op het laatst weet je niet meer wat je al wel of niet hebt vertelt. Het is nu eenmaal anders dan een gewoon leesboek, die een bepaalde lijn volgt waar logica je een volgorde laat bepalen. Lezen, herlezen, schrappen, schrijven en herschrijven, er is enorm veel tijd in gaan zitten. Gelukkig voor mij heb ik Peter, Jeroen en Syl als manuscriptlezers kunnen strikken, zodat de fouten waar ikzelf overheen ging lezen er toch nog uitgehaald konden worden.
De titel die het boek gaat meekrijgen is ook een belangrijk gegeven. Vele heb ik er verzonnen, soms zelfs een titel kenbaar gemaakt, maar vaak veranderde ik weer van mening. Na lange tijd heb ik me bedacht dat ik er te moeilijk over deed. Eigenlijk was het zo simpel, want de laatste woorden van Jordy aan mij behelsen de complete lading van het gehele boek. Dus is het dat geworden. Een isbn nummer staat er al op, dus niemand kan mij die titel nog afpakken. Jullie laat ik nog even in afwachting.
Tot slot moest ik me buigen over de cover. Welke omslag gaat het boek krijgen? Een boek wordt vaak gekocht op basis van de omslag en de samenvatting die op de achterkant staat. Als ik ook 'onbekenden' met ons verhaal wil bereiken, zal het dus aantrekkelijk moeten zijn. Bovendien wilde ik ook dit zelf maken en samenstellen. Net zoals met de titel het geval was, zijn er velen voorbeelden door mij gemaakt. Het uiteindelijke resultaat mag er zijn.
En nu is dan het moment gekomen om definitief voor een uitgever te beslissen. Er staan er drie op mijn lijstje, waarbij er eentje mijn duidelijke voorkeur heeft en waar ik al regelmatig contact mee heb gehad. Dat heeft het een en ander aan research gekost, maar voor mij zitten hier de meeste voordelen aan. Met echter één nadeel. De cover kan (nu) nog niet worden afgedrukt zoals ik het zou willen. De software die daarvoor nodig is, is pas in september klaar. Begin of eind van die maand, dat weet ik niet. Terwijl ik nu het boek wil uitgeven en eigenlijk niet meer wil wachten.
Dit weekend ga ik beslissen of ik nog even geduld heb of dat ik naar een andere uitgever overstap en het eerste proefexemplaar volgende week laat afdrukken. Dat zal een spannend moment worden.
Iedereen van wie ik een emailadres heb, zal over een aantal weken een bericht krijgen met alle gegevens over hoe, waar en per wanneer het boek verkrijgbaar is. Als je dit ook graag wilt en je twijfelt of ik je adres wel heb of als je er gewoon belangstelling voor hebt, kan je dit op facebook (http://www.facebook.com/#!/angela.mollers) via een privébericht aan me laten weten. Dan zal ik je aan deze maillijst toevoegen. Tevens wordt er volgende week een speciale facebook pagina gelanceerd. Uiteraard vind ik het helemaal niet erg als je dit allemaal ook aan je eigen vrienden en kennissenkring doorgeeft.
Ik hou jullie op de hoogte van de vervolgstappen.
PS Het zou natuurlijk kunnen dat je liever geen mail hierover ontvangt, maar dat wel je adres bij mij bekend is. Het staat een ieder vrij om dit aan te geven, dan zal ik je naam van de lijst verwijderen.
Nog een week
Eigenlijk is het wel grappig. Er woont nog maar één van de kinderen thuis en die is nu op vakantie. Aan het genieten van de zon, zee en strand op Rhodos, samen met zijn vrienden. Met de nodige drankjes en het stappen en uitgaan, neem ik aan.
Hier in huis is het daardoor stiller dan anders en ik heb gewoon minder te doen. De wasmand is deze week voor de verandering een keer niet volledig overgelopen en er was geen galmende stem in huis die vroeg wanneer het eten klaar was. Zelfs met de boodschappen kon ik het al merken. Ik had gewoonweg veel minder nodig dan anders. Ongelooflijk, één persoon minder in huis en wat scheelt dat dan toch. Ik sta er zelf verbaasd van. Er zijn geen rennende voetstappen op de trap, de douche is telkens opnieuw vrij als ik er gebruik van wil maken. Geen roepende stem die iets aan mij vraagt, het liefst vanaf een andere verdieping. De stapel met strijkgoed is aanzienlijk kleiner dan ik gewend ben. Al een week lang zijn er geen speurtochten in huis geweest omdat er iets kwijt was. En al helemaal geen geplaag, als hij me probeert in de maling te nemen (waar ik overigens nog steeds te vaak intrap).
Elke ochtend, voor we naar het werk vertrekken en ik rustig aan mijn kopje thee zit, wordt de stilte doorbroken doordat hij naar beneden komt en meteen begint te kletsen. Over van alles en nog wat. In de vroege ochtenduurtjes worden er vaak allerlei dingen besproken. Zelf zit ik dan nog met een wat slaperig hoofd, verdiept in het nieuws en denk dan vaak of het eventjes iets rustiger mag.
We zijn nu op de helft van zijn vakantie. Nog een weekje en dan is hij weer thuis. En begint het ritueel van wassen, galmende stem, rennende voetstappen, strijken van overhemden, wachten op een vrije douche, zoeken naar spullen en zijn lieve geplaag weer van voren af aan.
Dan zal ik nog vast nog wel eens aan deze twee rustige weken terugdenken.
Maar tegelijkertijd kijk ik er enorm naar uit en wat zal ik dan van al die drukke dingen genieten. Ik zal blij zijn als hij er weer is!
Hier in huis is het daardoor stiller dan anders en ik heb gewoon minder te doen. De wasmand is deze week voor de verandering een keer niet volledig overgelopen en er was geen galmende stem in huis die vroeg wanneer het eten klaar was. Zelfs met de boodschappen kon ik het al merken. Ik had gewoonweg veel minder nodig dan anders. Ongelooflijk, één persoon minder in huis en wat scheelt dat dan toch. Ik sta er zelf verbaasd van. Er zijn geen rennende voetstappen op de trap, de douche is telkens opnieuw vrij als ik er gebruik van wil maken. Geen roepende stem die iets aan mij vraagt, het liefst vanaf een andere verdieping. De stapel met strijkgoed is aanzienlijk kleiner dan ik gewend ben. Al een week lang zijn er geen speurtochten in huis geweest omdat er iets kwijt was. En al helemaal geen geplaag, als hij me probeert in de maling te nemen (waar ik overigens nog steeds te vaak intrap).
Elke ochtend, voor we naar het werk vertrekken en ik rustig aan mijn kopje thee zit, wordt de stilte doorbroken doordat hij naar beneden komt en meteen begint te kletsen. Over van alles en nog wat. In de vroege ochtenduurtjes worden er vaak allerlei dingen besproken. Zelf zit ik dan nog met een wat slaperig hoofd, verdiept in het nieuws en denk dan vaak of het eventjes iets rustiger mag.
We zijn nu op de helft van zijn vakantie. Nog een weekje en dan is hij weer thuis. En begint het ritueel van wassen, galmende stem, rennende voetstappen, strijken van overhemden, wachten op een vrije douche, zoeken naar spullen en zijn lieve geplaag weer van voren af aan.
Dan zal ik nog vast nog wel eens aan deze twee rustige weken terugdenken.
Maar tegelijkertijd kijk ik er enorm naar uit en wat zal ik dan van al die drukke dingen genieten. Ik zal blij zijn als hij er weer is!
Trieste dag
Bijna een week geleden schreef ik mijn vorige bericht. Inmiddels hebben we afgelopen maandag de 23e geboortedag van Jordy beleefd. Een dag waarin je heen en weer geslingerd blijft door allerlei gevoelens. Op de dag was ik alleen en heb ik het hart gevuld met bloemen, om het bij Jordy zo mooi mogelijk te maken. In de regen ben ik dit uiteindelijk gaan doen, want op deze dag hield het niet meer op met de buien. Hoewel, je kan het geen buien meer noemen, het was vanaf eind van de ochtend totdat we naar ons bed gingen één grote lange regenbui. Het gaf duidelijk de triestheid van deze dag voor mij weer.
In de avond zijn inderdaad Denise en Marion gekomen, zoals ik al had voorspeld. Mijn vader was er al eerder en tot onze verrassing kwamen ook René en Danny een biertje halen. Patriek en Manon hebben ook iets laten weten en zijn later in de week gekomen, er was een bruiloft waar ze deze dag heen moesten en daardoor bij ons verstek moesten laten gaan. Maar dat was wel logisch. Heel blij was ik met de telefoontjes vanuit Rhodos van Jeroen en Oostenrijk van Syl.
Ze zeggen dat de tijd de wonden heelt, dat alles wat er is gebeurd een 'zachter' tintje zal gaan krijgen. Ik ben benieuwd wanneer dat zal gaan gebeuren, ik merk er eerlijk gezegd nog niet zoveel van. Het was alweer de vierde keer dat we deze dag door moesten komen zonder de lijfelijke aanwezigheid van Jordy en het blijft onbeschrijfelijk zwaar.
In de avond zijn inderdaad Denise en Marion gekomen, zoals ik al had voorspeld. Mijn vader was er al eerder en tot onze verrassing kwamen ook René en Danny een biertje halen. Patriek en Manon hebben ook iets laten weten en zijn later in de week gekomen, er was een bruiloft waar ze deze dag heen moesten en daardoor bij ons verstek moesten laten gaan. Maar dat was wel logisch. Heel blij was ik met de telefoontjes vanuit Rhodos van Jeroen en Oostenrijk van Syl.
Ze zeggen dat de tijd de wonden heelt, dat alles wat er is gebeurd een 'zachter' tintje zal gaan krijgen. Ik ben benieuwd wanneer dat zal gaan gebeuren, ik merk er eerlijk gezegd nog niet zoveel van. Het was alweer de vierde keer dat we deze dag door moesten komen zonder de lijfelijke aanwezigheid van Jordy en het blijft onbeschrijfelijk zwaar.
Stilstaan
Het is een raar weekend. Voel me een beetje heen en weer gegooid door allerlei gevoelens. Maar er gebeurt ook weer zoveel. Afgelopen vrijdag ben ik heerlijk uit eten geweest met mijn vader en mijn zus. Een etentje dat we hielden in het teken van mijn moeder, om herinneringen te delen en beslissingen te nemen over zaken die toch geregeld moeten worden. Het was een fijne avond, zo met zijn drietjes, waarbij belangrijke besluiten zijn genomen.
Vandaag is het zondag en breng ik straks Jeroen naar Schiphol. Twee weken zal hij met zijn vrienden doorbrengen op Rhodos en genieten van al het moois dat het leven heeft te bieden. En komende nacht vertrekt ook mijn zus met haar gezin om van een vakantie te gaan genieten.
Morgen is het dan 16 juli, de dag dat Jordy 23 jaar had moeten worden. Wat zou hij gedaan hebben? Zou hij ook weg zijn om van een vakantie te genieten? Zou hij inmiddels een vaste relatie hebben? Zou hij nog steeds in dienst zijn of misschien wel voor een andere carrière hebben gekozen? Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, het zijn allemaal vragen die nooit meer beantwoord kunnen worden.
Gisteren heb ik vast een hele hoop bloemen ingeslagen, in de wetenschap dat dit op maandagmorgen altijd lastig is, gezien de verse aanvoer die dan meestal pas in de middag begint. Het hart ligt te wachten, die ga ik morgenochtend weer vullen. Het is het enige dat ik hem nog kan geven, een mooi aangekleed graf met een prachtige bloemenzee.
Morgen zal ik de hele dag thuis zijn, ik heb vrij genomen. Peter zal gewoon gaan werken, waardoor ik morgen een dag voor mezelf zal hebben. Een dag waarbij ik alles weer kan overdenken, mijn herinneringen kan ophalen en een traantje kan laten lopen zonder dat iemand me ziet. Uren zal ik bezig zijn om een zo mooi mogelijk bloemstuk te maken, waarna ik dit naar Jordy zal gaan brengen. Morgenavond zal mijn vader hier zijn. Ik weet dat Denise en Marion ook even komen. Dat is fijn, de verjaardag van Jordy wordt daarmee ook door anderen niet vergeten. Ik weet zeker dat er nog veel meer zijn die deze dag aan hem zullen denken. Met elkaar zullen we dan een drankje drinken op Jordy. Ik weet dat Jeroen en Syl en haar gezin vanuit verre oorden ook stil zullen staan bij deze dag. En dinsdag zal het leven dan weer verder gaan, zoals steeds. Maar morgen staat het voor mij even stil.
Vandaag is het zondag en breng ik straks Jeroen naar Schiphol. Twee weken zal hij met zijn vrienden doorbrengen op Rhodos en genieten van al het moois dat het leven heeft te bieden. En komende nacht vertrekt ook mijn zus met haar gezin om van een vakantie te gaan genieten.
Morgen is het dan 16 juli, de dag dat Jordy 23 jaar had moeten worden. Wat zou hij gedaan hebben? Zou hij ook weg zijn om van een vakantie te genieten? Zou hij inmiddels een vaste relatie hebben? Zou hij nog steeds in dienst zijn of misschien wel voor een andere carrière hebben gekozen? Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, het zijn allemaal vragen die nooit meer beantwoord kunnen worden.
Gisteren heb ik vast een hele hoop bloemen ingeslagen, in de wetenschap dat dit op maandagmorgen altijd lastig is, gezien de verse aanvoer die dan meestal pas in de middag begint. Het hart ligt te wachten, die ga ik morgenochtend weer vullen. Het is het enige dat ik hem nog kan geven, een mooi aangekleed graf met een prachtige bloemenzee.
Morgen zal ik de hele dag thuis zijn, ik heb vrij genomen. Peter zal gewoon gaan werken, waardoor ik morgen een dag voor mezelf zal hebben. Een dag waarbij ik alles weer kan overdenken, mijn herinneringen kan ophalen en een traantje kan laten lopen zonder dat iemand me ziet. Uren zal ik bezig zijn om een zo mooi mogelijk bloemstuk te maken, waarna ik dit naar Jordy zal gaan brengen. Morgenavond zal mijn vader hier zijn. Ik weet dat Denise en Marion ook even komen. Dat is fijn, de verjaardag van Jordy wordt daarmee ook door anderen niet vergeten. Ik weet zeker dat er nog veel meer zijn die deze dag aan hem zullen denken. Met elkaar zullen we dan een drankje drinken op Jordy. Ik weet dat Jeroen en Syl en haar gezin vanuit verre oorden ook stil zullen staan bij deze dag. En dinsdag zal het leven dan weer verder gaan, zoals steeds. Maar morgen staat het voor mij even stil.
Vertrouwen of wantrouwen?
Het blijft vreemd. Zolang heb ik geen blogs geschreven en nu ik weer ben begonnen blijken zoveel mensen het te lezen. Het geeft tegelijkertijd ook een fijn gevoel. Daaruit blijkt dat er heel velen zijn die nog steeds belangstellend zijn, die nog steeds willen weten hoe het mij en ons als gezin gaat.
Gek is dat toch, de reacties die je krijgt. Jullie lezers die nu, drie jaar na dato, nog altijd hun belangstelling hebben. En oprecht, neem ik aan, want als het uit sensatie zou zijn had je het lezen en volgen van mijn blogs nu toch wel eens opgegeven, lijkt mij.
Terwijl er daarnaast mensen zijn waarvan je dacht dat het je maatje was, mogelijk zelfs een vriendin, die je dan keihard zwart op wit in een mail durft te zeggen dat ik toch wel erg zielig ben omdat ik wat mij en ons is overkomen het ergste vindt wat een mens kan overkomen. Nou, hierbij laat ik de wereld weten dat het ook echt het ergste is. En ja, het kan altijd nog erger. Maar dit is voor ons het ergste en je gunt het je ergste vijand niet. Elk kind is het ergste, het is altijd het ergste. Erger dan wat je je ook maar kan voorstellen. Dan stopt gewoon het intense geluk dat je ooit nog zou kunnen beleven. Het snijd je ziel doormidden en je leven zal nooit meer zijn zoals het was. En dan heb ik het nog niet eens over alles wat er daarna nog is gebeurd binnen onze familie.
Iedereen die mij een beetje beter kent weet dat mijn leven niet over rozen is gegaan. Dat er veel narigheid is geweest en dat er dingen zijn gebeurd die de meesten nooit zullen overkomen. En daarmee denk ik niet dat ik overdrijf.
Maar de mening van die anderen maakt mij inmiddels niet zo heel veel uit. Het maakt alleen maar weer duidelijk dat je niet teveel vertrouwen aan iemand moet geven, want er komt een dag dat je erop wordt afgerekend en opnieuw wordt beschadigd. Ik hoop hiermee andermaal een wijze les te hebben geleerd, want telkens opnieuw probeer ik het weer en blijkt het vertrouwen dat je geeft meestal misplaatst te zijn.
Gelukkig heb ik het geluk weer gevonden en heb ik mijn eigen persoonlijke maatje. En laat iedereen die mij ervan verdenkt dat ik mezelf zo zielig vind omdat ik een zoon in de bloei van zijn leven heb verloren dat dan maar denken. Zij zijn niet wijzer. Ik wel, door te hopen dat het hun nooit zal overkomen en dat ze dus nooit zullen voelen wat ik de rest van mijn leven altijd blijven zal voelen. Hoeven ze zich tenminste ook niet 'zielig' te vinden.....
Gek is dat toch, de reacties die je krijgt. Jullie lezers die nu, drie jaar na dato, nog altijd hun belangstelling hebben. En oprecht, neem ik aan, want als het uit sensatie zou zijn had je het lezen en volgen van mijn blogs nu toch wel eens opgegeven, lijkt mij.
Terwijl er daarnaast mensen zijn waarvan je dacht dat het je maatje was, mogelijk zelfs een vriendin, die je dan keihard zwart op wit in een mail durft te zeggen dat ik toch wel erg zielig ben omdat ik wat mij en ons is overkomen het ergste vindt wat een mens kan overkomen. Nou, hierbij laat ik de wereld weten dat het ook echt het ergste is. En ja, het kan altijd nog erger. Maar dit is voor ons het ergste en je gunt het je ergste vijand niet. Elk kind is het ergste, het is altijd het ergste. Erger dan wat je je ook maar kan voorstellen. Dan stopt gewoon het intense geluk dat je ooit nog zou kunnen beleven. Het snijd je ziel doormidden en je leven zal nooit meer zijn zoals het was. En dan heb ik het nog niet eens over alles wat er daarna nog is gebeurd binnen onze familie.
Iedereen die mij een beetje beter kent weet dat mijn leven niet over rozen is gegaan. Dat er veel narigheid is geweest en dat er dingen zijn gebeurd die de meesten nooit zullen overkomen. En daarmee denk ik niet dat ik overdrijf.
Maar de mening van die anderen maakt mij inmiddels niet zo heel veel uit. Het maakt alleen maar weer duidelijk dat je niet teveel vertrouwen aan iemand moet geven, want er komt een dag dat je erop wordt afgerekend en opnieuw wordt beschadigd. Ik hoop hiermee andermaal een wijze les te hebben geleerd, want telkens opnieuw probeer ik het weer en blijkt het vertrouwen dat je geeft meestal misplaatst te zijn.
Gelukkig heb ik het geluk weer gevonden en heb ik mijn eigen persoonlijke maatje. En laat iedereen die mij ervan verdenkt dat ik mezelf zo zielig vind omdat ik een zoon in de bloei van zijn leven heb verloren dat dan maar denken. Zij zijn niet wijzer. Ik wel, door te hopen dat het hun nooit zal overkomen en dat ze dus nooit zullen voelen wat ik de rest van mijn leven altijd blijven zal voelen. Hoeven ze zich tenminste ook niet 'zielig' te vinden.....
Vlindertuin
Eindelijk!
Wie twee weken geleden nog bij ons was, zou nu zijn of haar ogen niet kunnen geloven. Een maand of drie lang is de tuin een puinhoop geweest, doordat we veel gingen veranderen. Onderhoudsvrij wilden we, dat was voor ons het belangrijkste. We hebben gewoon geen zin meer om veel in de tuin te moeten doen, als we een keer samen vrij zijn hebben we er echt geen puf meer in om daar weer aan te werken. Dan willen we gewoon van het mooie weer (als dat ooit nog komt) en een lekker wijntje of koud biertje kunnen genieten.
Dus zijn er mooie tegels uitgezocht, de voegen zijn gemaakt van flexibel cement (wat dat dan ook moge zijn), in elk geval is het bestand tegen vorst en warmte. Het voordeel hiervan is dat we geen onkruid meer krijgen, het heeft nu geen kans meer, heerlijk! Ingericht met mooie meubels, allemaal prachtig op elkaar afgestemd, en wat nieuwe dingen erbij, maakt het samen met onze grote vaste bbq een mooi geheel. Hier en daar een mooie plant in een bak die is afgestemd op de rest van de meubels en daarmee was het plaatje bijna compleet.
Bijna, want ik wilde nu een vlindertuin. Vlinders, wie mijn blogs regelmatig leest weet dat ik daar iets mee heb. Met reden! En een vlindertuin is het geworden. Zo mooi. Overal zie je ze, overal in de tuin kom je ze tegen. In allerlei kleuren, vormen en grootte.
Twee weken geleden was het nog een grote rotzooi, na heel hard werken hebben we nu een heel mooie tuin, iets waar we trots op kunnen zijn en heel veel gezellige uurtjes in kunnen doorbrengen. Na zoveel werk en de uren die we eraan hebben besteed, absoluut de moeite waard!
Morgen hebben we de vuurpoef. Dan viert Jeroen zijn 21e verjaardag, met bbq en hopelijk een beetje redelijk mooi weer!
Dus zijn er mooie tegels uitgezocht, de voegen zijn gemaakt van flexibel cement (wat dat dan ook moge zijn), in elk geval is het bestand tegen vorst en warmte. Het voordeel hiervan is dat we geen onkruid meer krijgen, het heeft nu geen kans meer, heerlijk! Ingericht met mooie meubels, allemaal prachtig op elkaar afgestemd, en wat nieuwe dingen erbij, maakt het samen met onze grote vaste bbq een mooi geheel. Hier en daar een mooie plant in een bak die is afgestemd op de rest van de meubels en daarmee was het plaatje bijna compleet.
Bijna, want ik wilde nu een vlindertuin. Vlinders, wie mijn blogs regelmatig leest weet dat ik daar iets mee heb. Met reden! En een vlindertuin is het geworden. Zo mooi. Overal zie je ze, overal in de tuin kom je ze tegen. In allerlei kleuren, vormen en grootte.
Twee weken geleden was het nog een grote rotzooi, na heel hard werken hebben we nu een heel mooie tuin, iets waar we trots op kunnen zijn en heel veel gezellige uurtjes in kunnen doorbrengen. Na zoveel werk en de uren die we eraan hebben besteed, absoluut de moeite waard!
Morgen hebben we de vuurpoef. Dan viert Jeroen zijn 21e verjaardag, met bbq en hopelijk een beetje redelijk mooi weer!
Uitstel
Vanmorgen werd ik wakker met het heerlijke gevoel dat ik even rustig aan kon doen. Een lekkere vrije dag staat me te wachten, waar ik echt zin in heb. Inmiddels heb ik er alweer genoeg achter elkaar gewerkt. En nu betekent een vrije dag ook echt dat dit zo is, in tegenstelling tot het afgelopen half jaar.
Het plan was om de reis die Peter en ik ons hebben voorgenomen uit te gaan zoeken en eventueel vast te gaan boeken. Het wordt de hoogste tijd dat dit gaat gebeuren, dat we alle emoties van drie jaar geleden nog een keer doorlopen. Anderen vinden dit misschien vreemd, maar zeker voor ons is het heel belangrijk.
Voor ik daadwerkelijk opstond, keek ik eerst nog even naar teletekst. Waarmee de plannen direct in het water vielen.
'Avondklok in een aantal steden in Tunesië is ingesteld', las ik in één van de koppen. Doordat we ons op de hoogte hielden van de situatie aldaar via de berichten van Mo, hadden we de indruk dat het weer redelijk veilig was om erheen te gaan. Het toerisme nam weer toe en het was weer vrij rustig in het land geworden. Dat is nu dus weer drastisch gewijzigd. Aangezien Tunesië een vrij groot land is, wilde ik toch eerst nog even weten in welk gebied de onrust is toegenomen. Enig gezoek op internet liet me weten dat ook de steden Sousse en Monastir onder de avondklok vallen. Het is het gebied waar wij heen willen, waar we drie jaar geleden ooit onze reis zijn begonnen en die we nu willen gaan afmaken.
Het was moeilijk om het besluit te nemen om terug te gaan. Toen het vorige week eenmaal was genomen, heb ik me erin vastgebeten. Wetende dat we dan door veel emoties zullen gaan, zegt iets van binnen tegen me dat het nodig is om dit te doen. Ik denk dat we het nu toch opnieuw moeten gaan uitstellen. Het heeft geen zin om nog meer ellende op te zoeken. Straks ga ik eerst Mo maar eens schrijven, even horen hoe de situatie nu echt is.
Het plan was om de reis die Peter en ik ons hebben voorgenomen uit te gaan zoeken en eventueel vast te gaan boeken. Het wordt de hoogste tijd dat dit gaat gebeuren, dat we alle emoties van drie jaar geleden nog een keer doorlopen. Anderen vinden dit misschien vreemd, maar zeker voor ons is het heel belangrijk.
Voor ik daadwerkelijk opstond, keek ik eerst nog even naar teletekst. Waarmee de plannen direct in het water vielen.
'Avondklok in een aantal steden in Tunesië is ingesteld', las ik in één van de koppen. Doordat we ons op de hoogte hielden van de situatie aldaar via de berichten van Mo, hadden we de indruk dat het weer redelijk veilig was om erheen te gaan. Het toerisme nam weer toe en het was weer vrij rustig in het land geworden. Dat is nu dus weer drastisch gewijzigd. Aangezien Tunesië een vrij groot land is, wilde ik toch eerst nog even weten in welk gebied de onrust is toegenomen. Enig gezoek op internet liet me weten dat ook de steden Sousse en Monastir onder de avondklok vallen. Het is het gebied waar wij heen willen, waar we drie jaar geleden ooit onze reis zijn begonnen en die we nu willen gaan afmaken.
Het was moeilijk om het besluit te nemen om terug te gaan. Toen het vorige week eenmaal was genomen, heb ik me erin vastgebeten. Wetende dat we dan door veel emoties zullen gaan, zegt iets van binnen tegen me dat het nodig is om dit te doen. Ik denk dat we het nu toch opnieuw moeten gaan uitstellen. Het heeft geen zin om nog meer ellende op te zoeken. Straks ga ik eerst Mo maar eens schrijven, even horen hoe de situatie nu echt is.
Eindelijk dringt het door
Het is zo raar. Ik wil graag een beetje leuk schrijven, het positieve erin houden. Maar momenteel lukt me dat dus gewoon echt niet. Inmiddels heb ik wel veel rust gevonden in mijn werk, wat, zoals mij nu is gebleken, ruim vijf maanden lang zoveel verantwoordelijkheden op mijn schouders heeft gedrukt. Veel teveel, zoals ik nu merk, waardoor ik andere zaken die echt belangrijk zijn voor je eigen leven, opzij gezet schijn te hebben. Te weinig is door anderen van me afgehaald, iedereen vond het maar 'normaal' dat ik dit allemaal deed. Onbewust natuurlijk, de verantwoording voor alles wat je op dat moment droeg was gewoon even te belangrijk. Ik ging maar door, en maar door, tot ik door een gebeurtenis waar ik buiten stond werd gedwongen om ermee te stoppen. Achteraf erg goed voor me. Pas nu dringt het tot me door wat er allemaal is gebeurd. Dat mijn moeder idd gewoon nooit meer bij me kan komen. Dat ze er sinds 29 april niet meer is. Dat ik aan haar bed gewoon door ging met werken, wie verzint het? Zo belachelijk als ik eraan terugdenk, maar geen opdrachtgever die me tegenhield. Op 4 mei, de dag dat we afscheid van haar moesten nemen, zullen we haar blijven herdenken. Dodenherdenking zal bij onze familie altijd een extra dimensie blijven geven.
Maar ook dat mijn lieve Jordy er nu ruim drie jaar al niet meer is. Goh, wat doet dat toch allemaal zeer, aan niemand verder uit te leggen. Het voelt gewoon lijfelijk, de maand mei, het blijft onbeschrijfelijk.
Ik zag vanavond de strijd van al die fietsers op d'alpe huez. Ongelooflijk, al die verhalen. Wat heb ik erbij moeten huilen. Want dan is het misschien bij ons niet kanker geweest die mijn moeder en Jordy uit ons leven heeft weggerukt, feit is dat wel mijn vader er nu mee te maken heeft door de hersentumor die er nu zit.
Het lijkt wel of het nu pas allemaal tot me doordringt. Er zijn dagen dat het lijkt of ik niet meer kan stoppen met huilen. Behalve als ik werk, want we blijven natuurlijk professionals. Al zo vaak heb ik in de afgelopen drie jaar gezegd dat mijn grenzen nu echt overschreden waren, blijkbaar kan er toch altijd nog weer een lijntje bij.
Lieve lezers, de volgende keer weer een wat positiever stukje, maar dit moest even worden gezegd. Het is nu gewoon even teveel. Een mens heeft zijn grenzen. Ik ga er vast nog wel weer een keer overheen, zoals steeds. Ongetwijfeld gaat dat dit jaar nog een keer gebeuren, want we hebben een besluit genomen. In het najaar gaan Peter en ik de reis afmaken die we drie jaar geleden waren begonnen. Toen moesten we na twee dagen alweer naar huis. Nu is de tijd gekomen om diezelfde reis af te gaan maken.
Maar ook dat mijn lieve Jordy er nu ruim drie jaar al niet meer is. Goh, wat doet dat toch allemaal zeer, aan niemand verder uit te leggen. Het voelt gewoon lijfelijk, de maand mei, het blijft onbeschrijfelijk.
Ik zag vanavond de strijd van al die fietsers op d'alpe huez. Ongelooflijk, al die verhalen. Wat heb ik erbij moeten huilen. Want dan is het misschien bij ons niet kanker geweest die mijn moeder en Jordy uit ons leven heeft weggerukt, feit is dat wel mijn vader er nu mee te maken heeft door de hersentumor die er nu zit.
Het lijkt wel of het nu pas allemaal tot me doordringt. Er zijn dagen dat het lijkt of ik niet meer kan stoppen met huilen. Behalve als ik werk, want we blijven natuurlijk professionals. Al zo vaak heb ik in de afgelopen drie jaar gezegd dat mijn grenzen nu echt overschreden waren, blijkbaar kan er toch altijd nog weer een lijntje bij.
Lieve lezers, de volgende keer weer een wat positiever stukje, maar dit moest even worden gezegd. Het is nu gewoon even teveel. Een mens heeft zijn grenzen. Ik ga er vast nog wel weer een keer overheen, zoals steeds. Ongetwijfeld gaat dat dit jaar nog een keer gebeuren, want we hebben een besluit genomen. In het najaar gaan Peter en ik de reis afmaken die we drie jaar geleden waren begonnen. Toen moesten we na twee dagen alweer naar huis. Nu is de tijd gekomen om diezelfde reis af te gaan maken.
Abonneren op:
Posts (Atom)